چون شرر خود را به یک چشم از نظر افکندن است

شوق ما را ای طلب پامال جمعیت مخواه

خون بسمل گر پریشان نقش بنددگلشن است

آن گرانسنگی که نتوان از رهش برداشتن

لاله سودایی ست بیدل ورنه هر گلزار دهر

هرکجا داغی ست چشمش با دل ما روشن است