تا خیالش را زتاریکی نیفزاید ملال

تا نفس بر خویش جنبیده است گرد دامن است

از نفس باید سراغ وحشت هستی گرفت

شعله ها را دود پیشاهنگ ساز رفتن است

در شبستان سویدا شمع داغم روشن است

شیوه بیگانگی زین بیش نتوان برد پیش

با خود است آن جلوه را نازی که گویی با من است