چون نگه عریانی ام از تنگی پیراهن است

سر نمی تابم ز برق فتنه تا دارم دلی

موج آتش جوهرآیینه داغ من است

اطلس افلاک بیش ازپرده چشمی نبود

نیست از مشق ادب در فکر خویش افتادنم

غنچه تا سر درگریبان است پا در دامن است

واصلان را سرمه می باشد غبار حادثات