نیست از مشق ادب در فکر خویش افتادنم

موج آتش جوهرآیینه داغ من است

اطلس افلاک بیش ازپرده چشمی نبود

چون نگه عریانی ام از تنگی پیراهن است

غنچه تا سر درگریبان است پا در دامن است

واصلان را سرمه می باشد غبار حادثات

چشم ماهی از سواد موج دریا روشن است