مو بر اعضایم چو گلخن دود چشم روزن است

بی لب او چون خیال غیر در دلهای صاف

شیشه ها را موج صهبا خار در پیراهن است

آتشی در جیب دل دزدیده ام کز سوز آن

هیچ سودایی بتر از زحمت افلاس نیست

دست قدرت چون تهی شد با گریبان دشمن است

از وداع غنچه آغوش گل انشا کرده ایم