تاکی ای بیدرد دل را خوار خواهی دشتن

رشته را پیوند دشوار است تا نگسستن است

گر تامل محرم سامان این دریا شود

از تهی دستی گهر همچون حباب آبستن است

شیشه دری ه بر سنگش زدن نشکستن است

سعی بیدردان به باد هرزه گردی می رود

موج خو ن شو ، ای نفس گر با دلت پیوستن است