سیل عمری شدکه با این خانه ویران آشناست

سایه ام را می توان چون زلف خوبان شانه کرد

بس که طبع من به صد فکر پریشان آشناست

دستم از دل برنمی دارد گداز آرزو

از فسون ناصحان بر خویش می لرزم چو آب

یک تن عریان من با صد زمستان آشناست

جور حسن و صبر عاشق توام یکدیگرند