یک تن عریان من با صد زمستان آشناست

دستم از دل برنمی دارد گداز آرزو

سیل عمری شدکه با این خانه ویران آشناست

از فسون ناصحان بر خویش می لرزم چو آب

جور حسن و صبر عاشق توام یکدیگرند

با خدنگ او دل من همچو پیکان آشناست

دورگرد وصلم اما در تماشاگاه شوق