سازگمگشتی ام ، این همه توفان دارد

خالی از خویش شدن صورت مینای من است

عبرتم ، سیر سراغم همه جا نتوان کردن

چشم بر خاک نظر دوخته ، جویای من است

شور آفاق ، صدای پر عنقای من است

همچو داغ از جگر سوختگان می جوشم

شعله هرجامژه ای گرم کند جای من است