گوشه امنی ز چشم بسته دارم چون حباب

دورگردیها ز مردم تیر پرتاب من است

جبهه ام فرش سجود اهل تسلیم است و بس

قامتی در هرکجا خم گشت محراب من است

گرنظروامی کنم بر خویش سیلاب من است

گشت اظهار هنر بی آبروییهای من

جوهرم چون آینه رنگ ته آب من است