بال پروازم چو قمری فرش سنجاب من است

تا تغافل دارم از وضع جهان آسوده ام

چشم پوشیدن بساط آرایی خواب من است

درخور وارستگی مسندطراز عزتم

موبه مویم چشمه برق تجلیهای اوست

طور اگر آتش فروزدکرم شبتاب من است

از مزاج گوهرم شوخی نمی بالد به خویش