جگر بی اثری سوخته آه من است

شوق دیدارم و در چشم کسان راه من است

هرکجاگرد نگاهی ست کمینگاه من است

داغ تاثیر وفایم که به آن افسردن

عجز رنگم به فلک ناز همایی دارد

کهکشان سایه اقبال پر کاه من است

حیرتم آبله پا کرد که چون موج گهر