حیرتم آبله پا کرد که چون موج گهر

جگر بی اثری سوخته آه من است

عجز رنگم به فلک ناز همایی دارد

کهکشان سایه اقبال پر کاه من است

هر ط رف گام نهد دل به سر راه من است

حرف نیرنگ مپرسید که چون شمع خموش

رفته ام از خود و واماندگی افواه من است