هر ط رف گام نهد دل به سر راه من است

عجز رنگم به فلک ناز همایی دارد

کهکشان سایه اقبال پر کاه من است

حیرتم آبله پا کرد که چون موج گهر

حرف نیرنگ مپرسید که چون شمع خموش

رفته ام از خود و واماندگی افواه من است

بوی هستی کلف اندود غبارم دارد