بوی هستی کلف اندود غبارم دارد

هر ط رف گام نهد دل به سر راه من است

حرف نیرنگ مپرسید که چون شمع خموش

رفته ام از خود و واماندگی افواه من است

صافی آینه ام از نفس اکراه من است

در غم و عیش تفاوت نگرفتم که چو شمع

خنده وگریه همان آتش جانکاه من است