در غم و عیش تفاوت نگرفتم که چو شمع

رفته ام از خود و واماندگی افواه من است

بوی هستی کلف اندود غبارم دارد

صافی آینه ام از نفس اکراه من است

خنده وگریه همان آتش جانکاه من است

محو نسیانکده عالم گمگشتگی ام

هرکه ازخود به تغافل زند آگاه من است