هرکه ازخود به تغافل زند آگاه من است

در غم و عیش تفاوت نگرفتم که چو شمع

خنده وگریه همان آتش جانکاه من است

محو نسیانکده عالم گمگشتگی ام

موج گوهر سر مویی به بلندی نرسید

شوخی چین ، خجل از دامن کوتاه من است

بیدل آن به که دود ریبشه من در دل خاک