محو نسیانکده عالم گمگشتگی ام

صافی آینه ام از نفس اکراه من است

در غم و عیش تفاوت نگرفتم که چو شمع

خنده وگریه همان آتش جانکاه من است

هرکه ازخود به تغافل زند آگاه من است

موج گوهر سر مویی به بلندی نرسید

شوخی چین ، خجل از دامن کوتاه من است