برق شمعی ست که درخرمن من می سوزد

زلف آشفته سری موجه د ربای من است

تار قانون جنون جاده ی صحرای من است

سنگ گردیست که در دامن مینای من است

لاله دشت جنونم ز جگرسوختگی

داغ برگی ز گلستان سویدای من است