داغ برگی ز گلستان سویدای من است

برق شمعی ست که درخرمن من می سوزد

سنگ گردیست که در دامن مینای من است

لاله دشت جنونم ز جگرسوختگی

بسمل شوقم و از شرم نگاه قاتل

همچو خون در جگر رنگ تپشهای من است

عجز هم بی طلبی نیست که چون ریگ روان