بسمل شوقم و از شرم نگاه قاتل

سنگ گردیست که در دامن مینای من است

لاله دشت جنونم ز جگرسوختگی

داغ برگی ز گلستان سویدای من است

همچو خون در جگر رنگ تپشهای من است

عجز هم بی طلبی نیست که چون ریگ روان

صد جرس درگره آبله پای من است