همچو خون در جگر رنگ تپشهای من است

لاله دشت جنونم ز جگرسوختگی

داغ برگی ز گلستان سویدای من است

بسمل شوقم و از شرم نگاه قاتل

عجز هم بی طلبی نیست که چون ریگ روان

صد جرس درگره آبله پای من است

چرخ اگر داد غبارم به هوا خرسندم