صد جرس درگره آبله پای من است

بسمل شوقم و از شرم نگاه قاتل

همچو خون در جگر رنگ تپشهای من است

عجز هم بی طلبی نیست که چون ریگ روان

چرخ اگر داد غبارم به هوا خرسندم

که جهان عرصه بالیدن اجزای من است

سیر بال و پر طاووس مکرر گردید