عجز هم بی طلبی نیست که چون ریگ روان

داغ برگی ز گلستان سویدای من است

بسمل شوقم و از شرم نگاه قاتل

همچو خون در جگر رنگ تپشهای من است

صد جرس درگره آبله پای من است

چرخ اگر داد غبارم به هوا خرسندم

که جهان عرصه بالیدن اجزای من است