ما را چه گنه خاصیت عجز همین است

ای شمع عنان نگه هرزه نگهدار

تا چشم تو باز است جهان خانه زین است

زان جلوه گذشتیم و به خود هم نرسیدیم

دل نیز گره شد به خم ابروی نازش

در طاق تغافل همه نقاشی چین است

در وصل به اظهار مکش ننگ فضولی