در طاق تغافل همه نقاشی چین است

زان جلوه گذشتیم و به خود هم نرسیدیم

ما را چه گنه خاصیت عجز همین است

دل نیز گره شد به خم ابروی نازش

در وصل به اظهار مکش ننگ فضولی

با بوسه حضور لب خاموش قرین است

رندان مشکیبید ز معشوقه فربه