جان می کنم. و تیشه فرهاد من این است

از الفت دل چاره ندارم چه توان کرد

دام و قفس طایر آزاد من این است

با هر نفسم لخت دلی می رود از خوبش

هر حرف که آید بسه لبم نام تو باشد

از نسخه هستی ، سبق یاد من این است

گردی شوم وگوشه دامان تو گیرم