این ما و من چو عمر شرر مرگ ناگه است

بی وهم پیش و پس گذر، ای قاصد عدم

خواهی دچار امن شد آیینه در ره است

فرصت کجاست تا غم سود و زیان کشی

اقبال مردکار مکافات ظلم نیست

زنن فتنه گر تو غافلی ادبار آگه است

افسون جاه می کشد آخر به خستت