اقبال مردکار مکافات ظلم نیست

خواهی دچار امن شد آیینه در ره است

فرصت کجاست تا غم سود و زیان کشی

این ما و من چو عمر شرر مرگ ناگه است

زنن فتنه گر تو غافلی ادبار آگه است

افسون جاه می کشد آخر به خستت

چون آستین درازکنی دست کوته است