مپرس از طلب نارسای سوخته جانان

که آب را به دل تیغ و چشم آینه راه است

به درد عشق قناعت کن از تجمل امکان

دل شکسته در این انجمن شکست کلاه است

چو شمع منزل ما داغ و جاده ، شعله آه است

به دل نهفته نماند خیال شوکت حسنی

که در شکستن رنگ منش غبار سپاه است