ز سیر گلشن دل پا مکش که داغ تمنا

چو شمع منزل ما داغ و جاده ، شعله آه است

به دل نهفته نماند خیال شوکت حسنی

که در شکستن رنگ منش غبار سپاه است

در انتطار به چندین امید چشم به راه است

به هرطرف چه خیال است سرکشیدن بیدل

پر شکسته همان آشیان عجز پناه است