تحریک هوا بال و پر وحشت کاه است

افسوس که در غنچه و بو فرق نکردم

دل رفت و من دلشده پنداشتم آه است

تا هست نفس رنگ به رویم نتوان یافت

کو خجلت عصیان که محیط کرمش را

آرایش موج، از عرق شرم گناه است

زان جلوه به خود ساخت جهانی چه توان کرد