آرایش موج، از عرق شرم گناه است

تا هست نفس رنگ به رویم نتوان یافت

تحریک هوا بال و پر وحشت کاه است

کو خجلت عصیان که محیط کرمش را

زان جلوه به خود ساخت جهانی چه توان کرد

شب پرتو خورشید در آیینه ماه است

جزسازنفس غفلت دل را سببی نیست