شب پرتو خورشید در آیینه ماه است

کو خجلت عصیان که محیط کرمش را

آرایش موج، از عرق شرم گناه است

زان جلوه به خود ساخت جهانی چه توان کرد

جزسازنفس غفلت دل را سببی نیست

این خانه چو داغ از اثر دود سیاه است

آنجاکه تکبرمنشان ناز فروشند