دل گر نشان نمی داد هستی چه داشت در بار

هرچند امید عفو است درکیش ماگناه است

با عشق غیرتسلیم دیگر چه سرکندکس

در آفتاب محشر بی سایگی پناه است

تمثال بی اثر را آیینه دستگاه است

ای شمع چند خواهی مغرور ناز بودن

این گردن بلندت سر درکنار چاه است