بی درد نجوشد نفس از سینه عاش

دل را ز نگه دام هوس بر سر راه است

در مزرع غم ریشه این دانه نگاه است

موجی که !ززن بحر دمد شعله آه است

این دشت زیارتکده منظره کیست

تا ذره همان دیده امید به راه است