غیر از دل آشفته به عالم نتوان یافت

موجی که !ززن بحر دمد شعله آه است

این دشت زیارتکده منظره کیست

تا ذره همان دیده امید به راه است

این بزم مگر حلقه آن زلف سیاه است

از صفحه دل نقش کدورت نتوان شست

گردون به حقیقت گره تار نگاه است