این بزم مگر حلقه آن زلف سیاه است

این دشت زیارتکده منظره کیست

تا ذره همان دیده امید به راه است

غیر از دل آشفته به عالم نتوان یافت

از صفحه دل نقش کدورت نتوان شست

گردون به حقیقت گره تار نگاه است

بر اهل هوس ظلم بود باده پرستی