از صفحه دل نقش کدورت نتوان شست

تا ذره همان دیده امید به راه است

غیر از دل آشفته به عالم نتوان یافت

این بزم مگر حلقه آن زلف سیاه است

گردون به حقیقت گره تار نگاه است

بر اهل هوس ظلم بود باده پرستی

عمری ست کلف جوهر آیینه ماه است