گردون به حقیقت گره تار نگاه است

غیر از دل آشفته به عالم نتوان یافت

این بزم مگر حلقه آن زلف سیاه است

از صفحه دل نقش کدورت نتوان شست

بر اهل هوس ظلم بود باده پرستی

عمری ست کلف جوهر آیینه ماه است

تنگ است به رباب نظر وسعت امکان