این عقل که دارد سر پر نخوت شاهان

عمری ست کلف جوهر آیینه ماه است

تنگ است به رباب نظر وسعت امکان

این بیخبران را لب ساغر لب چاه است

شمعی ست که افسرده فانوس کلاه است

مشکل که شود وحشی ما رام تعلق

در خانه دل نیز نقس مرده راه است