درکیش حیاپیشگی ا م شوخی اظهار

شمعی ست که افسرده فانوس کلاه است

مشکل که شود وحشی ما رام تعلق

در خانه دل نیز نقس مرده راه است

هرچند درآیینه خویش است نگاه است

بی عشق محال ست بود رونق هستی

بی جلوه خورشید جهان نامه سیاه است