سراغ عافیتی نیست در قلمرو امکان

حقیقت دو جهان ماجرای برق و گیاه است

ز حال مردم چشمم توان معاینه کردن

که در محیط غمت خانه حباب سیاه است

برای شعله ما درگذار خویش پناه است

طریق عالم عجزی سپرده ایم که آنجا

سر غرور چو نقش قدم گل سر راه است