برای شعله ما درگذار خویش پناه است

ز حال مردم چشمم توان معاینه کردن

که در محیط غمت خانه حباب سیاه است

سراغ عافیتی نیست در قلمرو امکان

طریق عالم عجزی سپرده ایم که آنجا

سر غرور چو نقش قدم گل سر راه است

ز فقر شیفته جاه غیر مرگ چه فهمد