ز فقر شیفته جاه غیر مرگ چه فهمد

برای شعله ما درگذار خویش پناه است

طریق عالم عجزی سپرده ایم که آنجا

سر غرور چو نقش قدم گل سر راه است

که شمع را سر و برگ نفس به بند کلاه است

کتان نه ایم ولیکن ز بار منت عشرت

بر آبگینه ما سنگ به ز پرتو ماه است