که شمع را سر و برگ نفس به بند کلاه است

طریق عالم عجزی سپرده ایم که آنجا

سر غرور چو نقش قدم گل سر راه است

ز فقر شیفته جاه غیر مرگ چه فهمد

کتان نه ایم ولیکن ز بار منت عشرت

بر آبگینه ما سنگ به ز پرتو ماه است

توان ز گردش رنگم به درد عشق رسیدن