توان ز گردش رنگم به درد عشق رسیدن

که شمع را سر و برگ نفس به بند کلاه است

کتان نه ایم ولیکن ز بار منت عشرت

بر آبگینه ما سنگ به ز پرتو ماه است

دل گداخته آبی به زیر این پر کاه است

چو صبح در قفس زخم آرزوی تو دارم

تبسمی که غبار هزار قافله آه است