که عالمی به فسون جرس گداخته است

نه عشق سوخته و نه هوس گداخته است

چو صبح آینه ما نفس گداخته است

سلامت آرزوی وادی رحیل مباش

به خلق سبقت اسباب پختگی مفروش

که بیشتر ثمر پیشرس گداخته است

ز نقد داغ مکافات خویش آگه نیست