آسمان جنس سلامت به تو نفروخته است

پاس اسرار محبت به هوس ناید راست

شمع بر قشقه و زنار چها سوخته است

ای نفس مایه دکانداری غلفت تا چند

از قماش بد و نیک دو جهان بیخبریم

چون حیا پیرهن ما نظر دوخته است

ذره ایی نیست که خورشید نمایی نکند