از قماش بد و نیک دو جهان بیخبریم

شمع بر قشقه و زنار چها سوخته است

ای نفس مایه دکانداری غلفت تا چند

آسمان جنس سلامت به تو نفروخته است

چون حیا پیرهن ما نظر دوخته است

ذره ایی نیست که خورشید نمایی نکند

گرد راهت چقدر آینه اندوخته است